17 Ιανουαρίου 2026

ΔΡΑΣΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ myth2space : Το σχολείο πάει ... θέατρο!!! Το εμβληματικό έργο του Βίκτορος Ουγκό, «Η Παναγία των Παρισίων»

 Στο μεσαιωνικό Παρίσι ξετυλίγεται μια περιπετειώδης ιστορία με κέντρο δράσης της τον επιβλητικό Ναό της Νοτρ Νταμ. Κεντρικοί ήρωες είναι ο Κουασιμόδος, ο παραμορφωμένος, καλοκάγαθος κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων, που ζει απομονωμένος ψηλά στο καμπαναριό με μόνη του συντροφιά τα τερατόμορφα αγαλματάκια της εκκλησίας (γκαργκόιλς), η τσιγγάνα Εσμεράλδα, που σαγηνεύει με την ομορφιά της, συγκινεί με την αγνότητα της ψυχής της και έχει πάντα δίπλα της την αγαπημένη της κατσίκα, και ο σκοτεινός αρχιδιάκονος Φρόλο, που ορμώμενος από το πάθος του για την Εσμεράλδα απομακρύνεται από τον δρόμο του Θεού και γίνεται επικίνδυνος. Ακόμη, μαζί τους είναι οι κατατρεγμένοι τσιγγάνοι του Παρισιού με την αρχηγό τους, ο ρομαντικός ποιητής και φιλόσοφος Γκρεγκουάρ, ο λοχαγός Φοίβος με τη φρουρά, ο καλός ιερέας της εκκλησίας, μία τραγική και μυστηριώδης γυναίκα και φυσικά οι πολίτες του Παρισιού. Όλοι τους ζουν σε έναν σκληρό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικό κόσμο, όπου η αδικία και η προδοσία στέκονται απέναντι στη δικαιοσύνη και την ηθική. Σε μία τιμωρό κοινωνία, που δεν αποδέχεται το διαφορετικό, η αγάπη γίνεται το ισχυρότερο καταφύγιο αποτελώντας πηγή έμπνευσης και ελπίδας.

Οι ήρωες, με κίνδυνο τη ζωή τους, μπλέκονται σε μία περιπέτεια που παρακολουθεί κανείς με κομμένη την ανάσα. Τσιγγάνοι και Παριζιάνοι, ιερείς και γκαργκόιλς, φρουροί, δικαστές και ποιητές! Ο Φρόλο, η Εσμεράλδα με την πανέξυπνη κατσίκα της, η τραγική φιγούρα μιας μάνας και φυσικά ο μοναχικός κωδωνοκρούστης της εκκλησίας, ο Κουασιμόδος! Όλοι αυτοί οι ήρωες γεννήθηκαν από την πένα του Ουγκό, που έχει κάνει και σ' αυτό το μυθιστόρημα το θαύμα της.

 

 ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ... 

Η θεατρική παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων», που παρακολουθήθηκε στον Ελληνικό Κόσμο, αξιοποιήθηκε στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος Myth2Space ως αφετηρία για τη διερεύνηση της έννοιας του μύθου στη σύγχρονη εποχή. Το έργο του Βίκτωρος Ουγκώ προσεγγίστηκε ως ένας σύγχρονος αστικός μύθος, ο οποίος, όπως οι αρχαίοι μύθοι, πραγματεύεται διαχρονικά ανθρώπινα ζητήματα και συμβάλλει στην κατανόηση του κόσμου και του ανθρώπινου εσωτερικού σύμπαντος.

Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων λειτούργησε συμβολικά ως «σύμπαν», ένας χώρος όπου συνυπάρχουν φως και σκοτάδι, ύψος και βάθος, σιωπή και φωνές. Οι μαθητές προσέγγισαν τον θεατρικό χώρο ως ένα οργανωμένο σύστημα, ανάλογο με το σύμπαν και τους γαλαξίες, στο οποίο οι ήρωες κινούνται, αλληλεπιδρούν και επηρεάζουν ο ένας τον άλλον, όπως τα ουράνια σώματα στις τροχιές τους.

Οι χαρακτήρες του έργου αναλύθηκαν ως συμβολικές μορφές: ο Κουασιμόδος ως «μοναχικός πλανήτης» που, παρά την απομόνωσή του, εκπέμπει φως και ανθρωπιά· η Εσμεράλδα ως «αστέρι» που φωτίζει και κινητοποιεί τον κόσμο γύρω της· ενώ οι σκοτεινές δυνάμεις του έργου συνδέθηκαν με έννοιες όπως το εσωτερικό χάος και η απουσία ισορροπίας. Μέσα από αυτή τη συμβολική ανάγνωση, οι μαθητές οδηγήθηκαν σε βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης διαφορετικότητας και της ανάγκης αποδοχής.

Κεντρικό άξονα της σύνδεσης με το Myth2Space αποτέλεσε η έννοια του φωτός. Το φως των βιτρό του καθεδρικού ναού, το φως της αγάπης και της ελπίδας, αλλά και το φως ως γνώση και πληροφορία, συσχετίστηκαν με το φως των άστρων και τον ρόλο του στη σύγχρονη επιστημονική κατανόηση του σύμπαντος. Το θέατρο λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στον μύθο, την τέχνη και την επιστήμη.

Η δράση ολοκληρώθηκε με δημιουργικές δραστηριότητες αναστοχασμού, μέσα από τις οποίες οι μαθητές εξέφρασαν σκέψεις και συναισθήματα με θεατρικά, εικαστικά και γραπτά μέσα. Η εμπειρία της παράστασης συνέβαλε ουσιαστικά στην καλλιέργεια της φαντασίας, της ενσυναίσθησης και της κριτικής σκέψης, ενισχύοντας τον βασικό στόχο του προγράμματος Myth2Space: τη σύνδεση του μύθου με τη σύγχρονη αντίληψη του κόσμου και του «σύμπαντος» που μας περιβάλλει και μας κατοικεί.


 



Οι δασκάλες της ΣΤ΄ τάξης 
Κίτσου Κωνσταντίνα
Ηλία Αλεξάνδρα  

ΔΡΑΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ myth2space : Από τα Κρόνια… στη βασιλόπιτα ...και μέχρι … το Διάστημα

 Την Πέμπτη 15/2/2026 τα τμήματα του Σχολείου μας "κόψαμε " την καθιερωμένη  βασιλόπιτα.

 Με αφορμή αυτού του εθίμου η ΣΤ΄τάξη υλοποίησε την ΤΕΤΑΡΤΗ  ΔΡΑΣΗ  ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ myth2space.

 ΑπΟ τα ΚρΟνια… στη βασιλΟπιτα
και μΕχρι … το ΔιΑστημα
 
Τι Ηταν τα ΚρΟνια;
 
Τα Κρόνια ήταν αρχαία ελληνική γιορτή
Ήταν αφιερωμένη στον θεό Κρόνο
Γιορταζόταν μετά τον θερισμό 🌾
Ήταν γιορτή χαράς και ξεκούρασης 
Εκείνη τη μέρα όλοι ήταν ίσοι
Πλούσιοι και φτωχοί
Δούλοι και αφέντες
Όλοι έτρωγαν μαζί στο ίδιο τραπέζι

👉 Μήνυμα: Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν χαρά

 
Ποιος Ηταν ο θΕΟς ΚρΟνος; 
Ο Κρόνος ήταν Τιτάνας
Συνδέθηκε με:
τον χρόνο
τη Χρυσή Εποχή
τους κύκλους της ζωής
Η εποχή του θεωρούνταν ειρηνική
 ΑπΟ τα Κρόνια στη βασιλΟπιτα 

Ο θεός Κρόνος, σύμφωνα με τη μυθολογία, κυβερνούσε σε μια εποχή ειρηνική και ευτυχισμένη.
Γι’ αυτό και συνδέθηκε με τον
χρόνο, τους κύκλους της ζωής και το πέρασμα από τον παλιό στον νέο χρόνο.

Με το πέρασμα των αιώνων, η ιδέα αυτής της γιορτής δεν χάθηκε.
Η χαρά της μοιρασιάς και η ισότητα πέρασαν σε άλλες παραδόσεις και έφτασαν μέχρι σήμερα,
μέσα από το έθιμο της
βασιλόπιτας

Η ιδέα της μοιρασιάς δεν χάθηκε
Πέρασε από την αρχαιότητα στο σήμερα
Έτσι φτάσαμε στο έθιμο της βασιλόπιτας
 Η βασιλόπιτα και ο χρόνος  

Η βασιλόπιτα κόβεται στην αρχή του χρόνου, όταν ένας κύκλος κλείνει και ένας καινούριος ξεκινά.
Όπως ακριβώς ο χρόνος που συμβόλιζε ο θεός Κρόνος. 

Κόβεται στην αρχή του χρόνου
Ένας παλιός κύκλος τελειώνει
Ένας καινούριος ξεκινά
Ο χρόνος… συνεχίζει να κυλά ⏳
 Ο πλανΗτης ΚρΟνος


Οι κΥκλοι στη Γη και στο ΔιΑστημα
 
Οι γιορτές επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο
Ο χρόνος κινείται σε κύκλους
Οι πλανήτες κινούνται σε κύκλους στο Διάστημα
Ο Κρόνος μας τα θυμίζει όλα αυτά

Κύκλοι των εορτών και του σύμπαντος





«Ολοι οι χρΟνοι συναντιοΥνται»
Παρελθόν → μύθοι και έθιμα
Παρόν → γιορτές και άνθρωποι
Μέλλον → Διάστημα και εξερεύνηση 🚀
Ο χρόνος δεν σταματά, αλλά μας ενώνει

Το παρελθόν μας μιλά μέσα από τους μύθους.
Το παρόν μας ενώνει μέσα από τις γιορτές.
Το μέλλον μας καλεί να το εξερευνήσουμε.

Ο χρόνος περνά,
αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουν να γιορτάζουν,
να ελπίζουν
και να κοιτάζουν ψηλά.

Από τον μύθο…
στην παράδοση…
και μέχρι το Διάστημα.

 

Η ελπίδα δεν έχει όρια


Οι δασκάλες της ΣΤ΄ τάξης 
Κίτσου Κωνσταντίνα
Ηλία Αλεξάνδρα