Ταξιδεύοντας με το «Νεράιδα»: Ένα Παιχνίδι εν Πλω

     Την Πέμπτη 18/10/2018 οι τάξεις Γ΄και Δ΄επισκέφτηκαν το πλωτό Μουσείο "Νεράιδα" που βρίσκεται ελλιμενισμένο στη Μαρίνα Φλοίσβου.

        Εκεί οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ασχοληθούν με το
 εκπαιδευτικό διαδραστικό  πρόγραμμα «Ταξιδεύοντας με το Νεράιδα: ένα Παιχνίδι εν Πλω».  Το πρόγραμμα περιλάμβανε σειρά από ομαδικά παιχνίδια και δραστηριότητες που έγιναν στους χώρους του μουσείου από ειδικευμένες μουσειοπαιδαγωγούς. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, τα παιδιά εξερεύνησαν το ιστορικό πλοίο της γραμμής του Αργοσαρωνικού, γνώρισαν όψεις της ελληνικής ναυτιλίας και ακτοπλοΐας του 20ού αιώνα και διερεύνησαν επιμέρους θεματικές όπως το ταξίδι και η θάλασσα, τα καράβια και η ναυσιπλοΐα, η επικοινωνία και οι μεταφορές, οι άνθρωποι και οι αναμνήσεις.

 ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ

 

      Στη συνέχεια, όταν η όμορφη επίσκεψη τελείωσε, απολαύσαμε μια όμορφη βόλτα και θαυμάσαμε πλοία με ιστορία.

Θωρηκτό Αβέρωφ

Στις 21 Οκτωβρίου του 1909, η Ελλάδα, επί κυβερνήσεως Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αγοράζει το θωρηκτό Αβέρωφ, αντί 24 εκατομμυρίων δραχμών, από τα οποία τα 8 εκατομμύρια προέρχονται από κληροδότημα του Γεώργιου Αβέρωφ.

Η ένδοξη εποχή του θωρηκτού Αβέρωφ

Tο « θρυλικό » πλοίο “ Αβέρωφ ”των Ελλήνων καταναυμαχεί τον Τουρκικό στόλο, στην Ναυμαχία της Λήμνου  αναγκάζοντάς τον  να κρυφτεί οριστικά στα Στενά.
Ονομάστηκε «Τυχερό πλοίο»  και «Τυχερός μπάρμπα-Γιώργος» για τους  Έλληνες  ενώ για τους Τούρκους  «Το Διαβολοβάπορο» ή « Σεϊτάν παπόρ».

 Εμείς  όλοι μας το γνωρίζουμε σαν το θρυλικό θωρηκτό « Αβέρωφ ». 

 
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13 αποτελούν αναντίρρητα την πλέον ένδοξη πολεμική περίοδο του θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ». Η επιτυχής έκβαση των ελληνικών επιτελικών σχεδιασμών ήταν αποτέλεσμα τριών κυρίως παραγόντων: των αυξημένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων που διέθετε το νεότευκτο θωρηκτό, της αναμφισβήτητης ηγετικής ικανότητας και τόλμης του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, όπως και του υψηλότατου ηθικού των ελληνικών πληρωμάτων όλου ανεξαιρέτως του ελληνικού στόλου. Η επιτυχής κατάληψη των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου και η κατίσχυση των ελληνικών όπλων στις Ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου είχαν ως αποτέλεσμα ο «Γ. Αβέρωφ» να αποκτήσει διαστάσεις συμβόλου στη λαϊκή μνήμη: ένας μύθος είχε πια γεννηθεί.

Κατά το μεγαλύτερο μέρος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη. Όμως, το 1917 η Κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου απεφάσισε να συμμετάσχει στον πόλεμο, στο πλευρό των Συμμάχων. Με το τέλος της παγκόσμιας σύρραξης -Οκτώβριος 1918- η Τουρκία συνθηκολόγησε (ανακωχή του Μούδρου) και η Ελλάδα βρέθηκε στην πλευρά των νικητών. Το «Γ. Αβέρωφ» κατέπλευσε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ύψωσε την ελληνική σημαία ως μία από τις νικήτριες δυνάμεις του Μεγάλου Πολέμου. Συμπερασματικά, ο πλήρης έλεγχος της Μεσογείου από το συμμαχικό ναυτικό και η επιτυχία της συμμαχικής ναυτικής στρατηγικής, που απέβλεπε στον αποκλεισμό του στόλου των Κεντρικών Δυνάμεων στην Αδριατική και του τουρκικού στον Βόσπορο, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό σ' αυτά ακριβώς τα πλήγματα που είχε επιφέρει ο ελληνικός στόλος και το «Γ. Αβέρωφ» στην Κωνσταντινούπολη και η ύψωση της ελληνικής σημαίας αποτέλεσαν τη δικαίωση του θάρρους και της αυταπάρνησης του ελληνικού πολεμικού στόλου στον αγώνα για εθνική ολοκλήρωση, σύμβολο πλέον ναυτικής τόλμης και ηρωισμού, διέγειρε τη συλλογική φαντασία και τα οράματα του Ελληνισμού.
Μετά την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης το «Γ. Αβέρωφ» μαζί με τον υπόλοιπο στόλο μετέφερε τα ελληνικά στρατεύματα στην Ιωνία. Οι εξελίξεις των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία διέγραψαν γρήγορα αρνητική πορεία που κατέληξε στην Καταστροφή του '22. Το «Γ. Αβέρωφ» βρέθηκε ξανά στα μικρασιατικά παράλια, τούτη τη φορά για να βοηθήσει στη μεταφορά των στρατευμάτων και του ξεριζωμένου ελληνικού στοιχείου.

Δίπλα στον θηριώδη Αβέρωφ, ένα ταπεινό πέραμα: η Ευαγγελίστρια. Που μπορεί να μην έχει την δόξα του γείτονά της, αλλά είναι αντιπροσωπευτικό σκαρί, απ' αυτά που όργωσαν το Αιγαίο.

 Στη συνέχεια δυο άλλα πλοία με ιστορία: το ένα είναι το Ευγένιος Ευγενίδης, ιστιοφόρο από κείνα, που έχει πάρει μέρος σε αγώνες, σε ταινίες ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως εκπαιδευτικό πλοίο από τη σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

  Το άλλο είναι το Θαλής ο Μιλήσιος. Καλωδιόπλοιο, πλοίο δηλαδή για την πόντιση καλωδίων στη θάλασσα, που χρησιμοποιήθηκε απ' τον ΟΤΕ για να ενώσει καλωδιακά τα νησιά με την ηπειρωτική χώρα.

Προτελευταίο, το Βέλος.Το θρυλικό αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ ΙΙ έμεινε στην ιστορία όταν το 1973 το πλήρωμά του, ο κυβερνήτης του πλοίου Νικόλαος Παππάς μαζί με 6 αξιωματικούς και 25 υπαξιωματικούς, αποστατεί και καταφεύγει στην Ιταλία ζητώντας πολιτικό άσυλο ως κίνηση αντίδρασης στη Χούντα. Το ΒΕΛΟΣ ΙΙ δόθηκε από τις ΗΠΑ στο ελληνικό ναυτικό το 1959 και το υπηρέτησε μέχρι το 1991, χρονιά που παροπλίζεται, ενώ λίγο αργότερα αγκυροβολεί στον Φαληρικό όρμο και μετατρέπεται σε Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα του ελληνικού λαού.
Τελευταία ήταν η απομίμηση της τριήρης Ολυμπιάς, είναι λειτουργικό αντίγραφο αθηναϊκής τριήρους του 5ου αιώνα π.Χ..

 Κατασκευάστηκε στην Ελλάδα την περίοδο 1985-1987 στο πλαίσιο προγράμματος πειραματικής αρχαιολογίας, με βάση τις έρευνες του ιστορικού J.S. Morrison και του ναυπηγού J.F. Coates με τη χρηματοδότηση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.
Τα πρώτα έτη η τριήρης χρησιμοποιήθηκε για πλόες στο πλαίσιο πειραματικής αρχαιολογίας, δηλαδή στο πλαίσιο εκτέλεσης δοκιμών ώστε να καθοριστούν τα χαρακτηριστικά πλεύσης της (ταχύτητα, ελικτικά στοιχεία, κλπ. ), η αντοχή της, να γίνουν κατανοητές οι συνθήκες διαβίωσης του προσωπικού της, καθώς επίσης και να κατανοηθεί πληρέστερα η τακτική που χρησιμοποιείτο κατά την μάχη. 

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΙΤΣΟΥ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΑΛΙΑΡΤΟΥ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ Γ΄ΚΑΙ Δ΄Πλωτό Μουσείο Νεράιδα

Την Πέμπτη 18/10/2018 οι τάξεις Γ΄και Δ΄θα επισκεφθούν το Πλωτό Μουσείο Νεράιδα.
Το Πλωτό Μουσείο Νεράιδα βρίσκεται ελλιμενισμένο στις εγκαταστάσεις της Μαρίνας Φλοίσβου, σε διαμορφωμένο χώρο περιπάτου και αναψυχής με παροχές για τους επισκέπτες (τουαλέτες, καφέ/εστιατόρια, πάρκο κτλ.), και πλησίον του Πάρκου Ναυτικής Παράδοσης, που φιλοξενεί το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», το αντιτορπιλικό «Βέλος»-Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα, την Αθηναϊκή Τριήρη «Ολυμπιάς», το ιστιοφόρο «Ευγένιος Ευγενίδης», το καλωδιακό ατμόπλοιο «Θαλής ο Μιλήσιος», και το ιστιοφόρο πέραμα «Ευαγγελίστρια».

 1. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
- ΤΟ ΠΛΟΙΟ
Το επιβατηγό «Νεράιδα» είναι ένα από τα πλοία-σύμβολα της χρυσής εποχής του τουρισμού στον Αργοσαρωνικό. Το πλοίο ναυπηγήθηκε ως «Laurana» το 1939 στο τότε ιταλικό Fiume των κροατικών ακτών. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως επιβατηγό και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως διασωστικό σκάφος, το μόνο που επέζησε του πολέμου από τα επτά συνολικά που χρησιμοποιήθηκαν ως διασωστικά και πλωτά νοσοκομεία από τον ιταλικό στόλο.
Το 1949 αγοράστηκε από τον Γιάννη Λάτση (1910-2003) και με το όνομα «Νεράιδα» δρομολογήθηκε στη γραμμή ‘Πειραιάς – Αίγινα – Μέθανα – Πόρος – Ύδρα – Ερμιόνη – Σπέτσες’, μια γραμμή που δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον στα ακτοπλοϊκά δρομολόγια. Στους μη τακτικούς προορισμούς του ήταν το Λεωνίδιο, η Μονεμβασιά, η Επίδαυρος, το Ναύπλιο και η Σαλαμίνα.
Μέχρι τον παροπλισμό του το 1974, εκτός από τη λειτουργία του ως πλοίου της γραμμής, φιλοξένησε εκδηλώσεις, ημερήσιες και νυχτερινές κρουαζιέρες και εμφανίστηκε σε πλήθος κινηματογραφικών ταινιών. Από τότε παρέμεινε παροπλισμένο σε ιδιωτικό λιμενικό χώρο στην περιοχή της Ελευσίνας, καθώς ο καραβοκύρης του δεν ήθελε να το στείλει για διάλυση, αναγνωρίζοντας τη σημασία του σκάφους για το επιχειρηματικό του ξεκίνημα.
Το 2007, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του ιδιοκτήτη, άρχισε να αποκτά νέα ζωή και ήλθε να προστεθεί στον βραχύ κατάλογο των πλοίων εκείνων στα οποία δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Η οικογένεια του Γιάννη Λάτση αποφάσισε τη μετατροπή του σε μουσειακό χώρο και την ίδρυση του Πλωτού Μουσείου «Νεράιδα».
- ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Το πλωτό μουσείο «Νεράιδα» είναι το μοναδικό στη χώρα μας πλωτό μουσείο με δυνατότητα να πραγματοποιεί πλόες. Συγχρόνως, στους εσωτερικούς χώρους του πλοίου, εκτυλίσσεται η έκθεση του μουσείου, στην οποία παρουσιάζονται δύο κεντρικές αφηγήσεις:
(α) Η ιστορία του σκάφους από τη ναυπήγησή του το 1939 έως την ολοκλήρωση της ανακατασκευής του το 2010.
(β) Η επιχειρηματική πορεία του ιδιοκτήτη του, Γιάννη Λάτση, από τη γέννησή του το 1910 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οπότε και αποσύρθηκε από τον κόσμο των επιχειρήσεων.
Η ιστορική πορεία του «Νεράιδα» και του Γιάννη Λάτση παρουσιάζονται στην έκδοση «Νεράιδα, Επιχειρηματική Ιστορία», Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, Αθήνα 2010. 
Το κοινωφελές νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου «Πλωτό Μουσείο Νεράιδα», που είναι ο ιδιοκτήτης του πλοίου, ιδρύθηκε το 2012 με στόχο την ανάδειξη της ιστορίας του επιβατηγού «Νεράιδα» και την εν γένει υλοποίηση δράσεων σχετικών με τη ναυτική ιστορία και παράδοση της Ελλάδας, την επιχειρηματική ιστορία, την προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Χρηματοδοτείται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση (www.latsis-foundation.org), ως μία από τις βασικές περιοχές δραστηριοποίησης του ιδρύματος. 

- ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
«Ταξιδεύοντας με τo Νεράιδα, ένα παιχνίδι εν πλω»
Ποια είναι η ιστορία του «Νεράιδα»; Για ποια μέρη της Ελλάδας ταξίδευαν οι επιβάτες του; Ποιες ιστορίες κρύβουν τα αντικείμενα και το πλήρωμά του; Πώς καταφέρνει να επιπλέει μέχρι σήμερα;
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια σειρά δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τη διερεύνηση επιμέρους θεματικών όπως το ταξίδι και η θάλασσα, τα καράβια και η ναυσιπλοΐα, η επικοινωνία κι οι μεταφορές, οι άνθρωποι κι οι αναμνήσεις, και φωτίζουν διαφορετικές πτυχές του ναυτικού βίου, της ελληνικής ναυτιλίας και ακτοπλοΐας στον 20ο αιώνα.
Τα παραπάνω έχουν ως στόχο να συνθέσουν μια βιωματική εμπειρία μέσα και έξω από το πλωτό μουσείο, ένα δημιουργικό τρόπο ενημέρωσης και εξερεύνησης του καραβιού από τους μικρότερους επισκέπτες, αποσκοπώντας να τους φέρει σε επαφή με τη ελληνική ναυτική παράδοση γενικότερα, αλλά και με την ιστορία του «Νεράιδα» ειδικότερα. Βάση του προγράμματος αποτελούν τα εκθέματα του Μουσείου.
Το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων είναι προσαρμοσμένο σε ηλικίες 8-11 ετών και συνάδει με το αναλυτικό πρόγραμμα της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, έχει δε κριθεί ως εκπαιδευτικά κατάλληλο από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του προγράμματος τα παιδιά συμμετέχουν σε δράσεις και παιχνίδια προσανατολισμένα σε συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι συνδυάζονται με το αναλυτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Γλώσσας, της Ιστορίας, της Μελέτης Περιβάλλοντος, της Γεωγραφίας, της Φυσικής.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τις εξής δραστηριότητες:
1. σύντομο εισαγωγικό βίντεο / αφήγηση για την ιστορία του «Νεράιδα»
2. ομαδικά παιχνίδια και δραστηριότητες βασισμένες στο έντυπο υλικό
(παιχνίδια ερωτήσεων κι απαντήσεων, διαδραστική ξενάγηση, παιχνίδια ρόλων, ζωγραφική / κατασκευές για το σπίτι κτλ.)
3.Διάρκεια: Το πρόγραμμα διαρκεί περ. 75-90 λεπτά και πραγματοποιείται στους εσωτερικούς χώρους του πλοίου, που αποτελούν και το χώρο της έκθεσης.

 ΣΤΟΧΟΙ
Με τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα ο μαθητής έχει τη δυνατότητα να:
1. κατανοήσει τη σχέση του ανθρώπου με τη θάλασσα σε διαφορετικές εποχές
2. εξοικειωθεί με το περιβάλλον του πλοίου και με βασικές ναυτικές έννοιες
3. αντιληφθεί τη σημασία του υλικού πολιτισμού και την αξία της μελέτης του 
4. βελτιώσει τις δεξιότητες παρατηρητικότητας, κριτικής σκέψης, προσοχής, μνήμης 
5. αναπτύξει πνεύμα συνεργασίας
6. εμπεδώσει ήδη υπάρχουσες γνώσεις 
7. ενεργοποιήσει τη φαντασία και τη δημιουργικότητά του
8. αποκτήσει νέα ενδιαφέροντα και εμπειρίες
9. ψυχαγωγηθεί

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ- 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Η τάξη Δ1΄με αφορμή το κείμενο των Θρησκευτικών ο Άγιος Γεράσιμος και το λιοντάρι , παρακολούθησε την παιδική ταινία που αναφέρεται στον Άγιο και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την παρουσίαση, αφιερωμένη στα ζώα, που ετοίμασε η δασκάλα του τμήματος.

 Τα παιδιά έμαθαν για τα δικαιώματα των ζώων που δεν απέχουν από τα δικά μας δικαιώματα, των ανθρώπων. 
14 είναι τα άρθρα της  Διακήρυξης των δικαιωμάτων των ζώων .

  Ζώα που απειλούνται: Χελώνα Καρέτα-Καρέτα & 

Φώκια Μονάχους-Μονάχους

 Ζώα βοηθούν το ένα το άλλο

Oscar Winer'Bear

Μνημείο για ταχυδρομικά περιστέρια – Λιλ (Γαλλία)

Μνημείο για ταχυδρομικά περιστέρια – Λιλ (Γαλλία)  Ένα μνημείο για ταχυδρομικά περιστέρια; Μόνο μια περιοχή με σοβαρά διαπιστευτήρια αγάπης στα περιστέρια θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο! Το 1936 η Γαλλική Ομοσπονδία εκτροφέων περιστεριών ανέγειρε στην είσοδο του ζωολογικού πάρκου της Lille Γαλλία ένα μνημείο για να τιμήσουν «τα 20.000 περιστέρια που έχασαν τη ζωή τους για την πατρίδα τους» και «τους εκτροφείς περιστεριών που εκτελέστηκαν από τον εχθρό» για το γεγονός ότι τα διατηρούσαν. Το πέτρινο μνημείο περιλαμβάνει μια προσωποποίηση της Ειρήνης που περιβάλλεται από ένα σμήνος πουλιών, ενώ στα πόδια της βρίσκεται η ασπίδα, που φέρει την εικόνα ενός περιστεριού, και στηρίζεται σε ένα κινούμενο φίδι, που συμβολίζει τον εχθρό.
Παρίσι: Μνημείο για τα 11 εκατ. ζώα που σκοτώθηκαν στον Α’ Παγκόσμιο

Μετά την ηρωική παράδοση ενός μηνύματος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το γαλλικό περιστέρι Le Vaillant πέθανε από δηλητηρίαση με χημικό αέριο. Ένα αιώνα αργότερα, ο Le Vaillant και τα εκατομμύρια άλλα ζώα που σκοτώθηκαν στην αιματηρή σύγκρουση θα τιμώνται στο εξής με ένα μνημείο στο Παρίσι.
Τα ζώα που έπεσαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εκτιμάται ότι ξεπερνούν τον πληθυσμό της Ελλάδας: περίπου 11 εκατομμύρια άλογα, γαϊδούρια και μουλάρια, αλλά και 100.000 σκυλιά και 200.000 περιστέρια (συμπεριλαμβανομένου του Le Vaillant). Ενώ ο ρόλος που διαδραμάτισαν αυτά τα ζώα στον "Μεγάλο Πόλεμο" έχει τιμηθεί με εθνικά μνημεία σε μεγάλες πόλεις όπως το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες και η Οτάβα, το Παρίσι καθυστερεί να ακολουθήσει το παράδειγμά τους.

"Στόχος μας είναι αυτά τα ζώα να αποκτήσουν εθνική αναγνώριση για τα δεινά που υπέστησαν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου" δήλωσε στο κανάλι France 24 η Amandine Sanvisens, πρόεδρος της Ένωσης Ζώων του Παρισιού Ζοopolis.
Μνημεία για τα πειραματόζωα και την συμβολή τους στην επιστήμη-Τα βασανιστήρια που υπέστησαν

        Η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ (National Academies of Sciences) εκτιμάει ότι περίπου 22 εκατομμύρια σπονδυλωτά χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ μόνο για έρευνες και πειράματα. Το 85% περίπου αυτών των ζώων είναι ποντίκια και αρουραίοι.

       Αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα είναι από τα ζώα που χρησιμοποιούν οι βιοϊατρικοί ερευνητές σε όλο τον κόσμο για μελέτες που σχετίζονται με τα πάντα, από τον καρκίνο ως τις επιπτώσεις του διαστημικού ταξιδιού στο ανθρώπινο σώμα. Η επιστημονική κοινότητα γνωρίζει καλά τον ανεκτίμητο ρόλο που διαδραμάτισαν αυτά τα τρωκτικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής -και την επιμήκυνση της μέσης ανθρώπινης διάρκειας ζωής- από, μόλις 40 χρόνια στις αρχές του 20ού αιώνα, σε πάνω από 70 χρόνια σήμερα.

        Σε μια πλατεία όχι πολύ μακριά από το τοπικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Κυτταρολογίας και Γενετικής του σιβηρικού παρακλαδιού της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών βρίσκεται το μνημείο για τα εργαστηριακά ποντίκια και είναι αφιερωμένο στις υπηρεσίες που έχουν προσφέρει στην επιστήμη.. Το χάλκινο μνημείο εμφανίζει ένα ποντίκι να φοράει μια εργαστηριακή ποδιά και γυαλιά και να πλέκει με βελόνες τον έλικα του DNA.

 Στη Ρωσία υπάρχει ακόμη ένα μνημείο. Πρόκειται για έναν μπαμπουίνο, του γένους αμαδρυάς (Papio hamadryas. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, οι Αμαδρυάδες είναι νύμφες των δασών, που γεννιούνται με τις βελανιδιές (δρυς) και άλλα δέντρα και αναπτύσσονται μαζί τους. Όταν το δέντρο κόβεται, η νύμφη του πεθαίνει, πηγαίνει όμως σε άλλο δέντρο και τιμωρεί τον ένοχο. Οι Δρυάδες ήταν νύμφες των δασών, ενώ οι Αμαδρυάδες συνδέονταν με τα δέντρα. Τα ονόματα τους είναι Καρύα, Βάλανος, Κράνεια, Μορέα, Αίγειρος, Πτελέα κλπ., και είναι όλες κόρες του Οξύλου). Ο μπαμπουίνος κάθεται πάνω σε ένα βάθρο, πάνω στο οποίο έχουν χαραχθεί οι ανθρώπινες ασθένειες που μελετήθηκαν και νικήθηκαν χάρη σε πειράματα που έγιναν σε πιθήκους.

        Όλοι γνωρίζουν την Λάικα, την σοβιετική διαστημική σκυλίτσα που έγινε ένα από τα πρώτα ζώα στο διάστημα και το πρώτο ζώο που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι η Λάικα, απέκτησε το δικό της μνημείο το 2008, 50χρόνια μετά τη θυσία της που άνοιξε το δρόμο για τους ανθρώπους.

      Η Λάικα ήταν αδέσποτο σκυλί που βρέθηκε στους δρόμους της Μόσχας και επιλέχτηκε επειδή οι Σοβιετικοί επιστήμονες πίστευαν ότι τα αδέσποτα της Μόσχας έχουν ήδη υπομείνει πολλά στις ακραίες συνθήκες της πόλης και την πείνα. Κατά την προετοιμασία της, η Λάικα, μαζί με τα άλλα σκυλιά, κρατούνταν σε μικρά κλουβιά για εβδομάδες, προκειμένου να τα προσαρμόσουν στην μικροσκοπική καμπίνα που θα τα μετέφερε στο διάστημα. Επίσης, στροβιλίστηκαν σε φυγοκεντρητές και υποβλήθηκαν σε προσομοιωμένους θορύβους του διαστημικού σκάφους. Αυτή η τραυματική εμπειρία προκάλεσε σε πολλά σκυλιά τη διακοπή της ούρησής τους ή την αφόδευση.

      Όταν η Λάικα μπήκε τελικά σε τροχιά, μια αποτυχία στο θερμικό σύστημα προκάλεσε την υπερθέρμανση της καμπίνας, οπότε η σκυλίτσα πέθανε μέσα σε λίγες ώρες. Η αληθινή αιτία του θανάτου της αποκαλύφθηκε μόλις το 2002. Μέχρι τότε, η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ ισχυριζόταν ότι η Λάικα πέθανε όταν τελείωσε το οξυγόνο της, μετά από έξι ημέρες.

       Παρόλο που η Λάικα μνημονεύεται με διάφορους τρόπους, όπως σε σφραγίδες και στο Μνημείο των Κατακτητών του Διαστήματος, που βρίσκεται πίσω από τους κοσμοναύτες, η ίδια απέκτησε το δικό της μνημείο μόλις το 2008. Το άγαλμα βρίσκεται στο στρατιωτικό ερευνητικό κέντρο της Μόσχας, εκεί δηλαδή που την προετοίμασαν για την πτήση.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ»

 

VIDEO ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΖΩΑ

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΟΜΟΡΦΑ,  ΜΑΘΑΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ !

Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΙΤΣΟΥ